Υπάρχει αυτή η πλειοψηφία; Μήπως είναι σιωπηλή; Και αν
ναι, θα εκδηλωθεί ή θα παραμείνει έρμαιο του λαϊκισμού;
του Γιώργου ΧατζηλίδηΣυμπέρασμα πρώτο: Η Σύνοδος Κορυφής-θρίλερ της Πέμπτης απέδειξε, για ακόμα μία φορά, ότι, ιστορικά, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένας οργανισμός που καθυστερεί και κωλυσιεργεί, που βρίθει πολιτικών και οικονομικών αντιφάσεων, αλλά που, στο τέλος της ημέρας, καταφέρνει να ξεπερνάει τις εγγενείς αντιθέσεις της, να αφουγκράζεται, έστω στο παρά πέντε, το ένστικτο της αυτοσυντήρησής της και να επιβιώνει.
Συμπέρασμα δεύτερο: Η Ελλάδα είναι πλέον οριστικά ο παρίας αυτής της Ένωσης, αποτελεί μία πολύ ειδική αρνητική περίπτωση, ανεξάρτητα εάν εμείς θέλουμε να αυτοτοποθετούμαστε ως ισότιμο μέλος στο μπλοκ του «ευρωπαϊκού Νότου» και να πανηγυρίζουμε πιο φανατικά και από τους Ιταλούς τα γκολ του Μπαλοτέλι. Το ελληνικό πρόβλημα δεν απασχόλησε, επί της ουσίας, ούτε δευτερόλεπτο τη Σύνοδο Κορυφής, οι άνθρωποι είχαν να ασχοληθούν με σοβαρότερα ζητήματα.
Συμπέρασμα τρίτο: Η Ελλάδα έχει μία τελευταία ευκαιρία να αποκαταστήσει την αξιοπιστία της, αξιοποιώντας ακριβώς τα συμπεράσματα μίας Συνόδου Κορυφής που δεν έκανε τον κόπο να ασχοληθεί καθόλου μαζί της.
Το μήνυμα του προέδρου του Eurogroup Ζ.Κ. Γιούνκερ ήταν σαφές: Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών χωρίς να επιβαρύνονται δημόσια χρέη και ελλείμματα, αλλά και οι απευθείας παρεμβάσεις στην αγορά ομολόγων από τον μηχανισμό στήριξης, δεν αφορούν αυτή τη στιγμή την Ελλάδα. Αφορούν τις χώρες που δείχνουν με πράξεις ότι κάνουν σοβαρά βήματα δημοσιονομικής εξυγίανσης (και που, για να τα λέμε όλα, έχουν το οικονομικό εκτόπισμα να τα τινάξουν όλα στον αέρα).
Τα πράγματα λοιπόν είναι μάλλον απλά. Η κυβέρνηση συνεργασίας έχει έναν μόνο δρόμο να ακολουθήσει, εάν θέλει η χώρα να επωφεληθεί από τις θετικές εξελίξεις(με την αφαίρεση των 50 δισ. ευρώ προς τις τράπεζες, το χρέος θα μπορούσε να μειωθεί μέχρι και στο 90% του ΑΕΠ, έναντι 116% που θέτει στόχο το Μνημόνιο) και να αποφύγει την οριστική απομόνωση: Να ξεπεράσει τον εαυτό της και να εξαπολύσει μία μεταρρυθμιστή επίθεση στους επόμενους τρεις-τέσσερις μήνες (χρονικό ορόσημο είναι οι εκλογές στις ΗΠΑ τον Νοέμβριο), η οποία προφανώς δεν θα σχετίζεται με νέες περικοπές και νέους φόρους αλλά θα επικεντρώνεται στις περιβόητες διαρθρωτικές αλλαγές.
Βέβαια, εύλογα θα πει κανείς: Θα λύσουμε το πρόβλημα εάν κλείσουμε μερικούς άχρηστους δημόσιους οργανισμούς, αν ανοίξουμε τα επαγγέλματα, αν κάνουμε μία-δύο ιδιωτικοποιήσεις; Όχι, χρειάζεται συνολικός σχεδιασμός για ένα νέο παραγωγικό μοντέλο, για την αναδιάρθρωση της δημόσιας διοίκησης και του φορολογικού μηχανισμού. Με μία δυναμική αρχή, όμως, θα στείλουμε το μήνυμα ότι θέλουμε να λύσουμε το πρόβλημα.
Και η Ευρώπη, παρά την προπαγάνδα δαιμονοποίησής της που εξελίσσεται στην Ελλάδα στα χρόνια του μνημονίου, ξέρει και να ακούει και να διαπραγματεύεται και να υποχωρεί. Αρκεί κάποιος να της μιλήσει όχι με λόγια αλλά με πράξεις, σοβαρά και αξιόπιστα, έχοντας σύμμαχο την πλειοψηφία μίας κοινωνίας που θα αναγνωρίζει ότι οι ρίζες της κακοδαιμονίας μας βρίσκονται στην Ελλάδα και όχι στο Βερολίνο.
Αλλά, υπάρχει αυτή η πλειοψηφία; Μήπως είναι σιωπηλή; Και αν ναι, θα μπορέσει να εκδηλωθεί, τόσο γρήγορα όσο απαιτούν οι περιστάσεις, για να παρέχει την απαιτούμενη λαϊκή νομιμοποίηση στη δύσκολη προσπάθεια; Ή θα παραμείνει έρμαιο του αριστερού και του δεξιού λαϊκισμού;
www/voria.gr


























