Ψάχνοντας τον… πάτο

Γιατί το δεύτερο μνημόνιο μπορεί και πρέπει να αποτελέσει τη γραμμή άμυνας και... επίθεσης Σαμαρά και Βενιζέλου για τη διάσωση της χώρας

του Γιώργου Χατζηλίδη

Ήταν μία από τις πιο ατυχείς δηλώσεις του νέου προέδρου του ΠΑΣΟΚ, κατά τη θητεία του ως επικεφαλής του υπουργείου Οικονομικών: Τότε που, εν μέσω της θερινής ραστώνης του 2011, είχε διαβεβαιώσει ότι οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής του Ιουλίου έβαλαν πάτο στο βαρέλι.
Εννέα μήνες μετά, ακόμα ψάχνουμε τον πάτο και, δυστυχώς, δεν μπορούμε να τον βρούμε. Δυστυχώς γιατί η αίσθηση ότι πλησιάζουμε ή φθάσαμε στο κατώτατο σημείο του οικονομικού κύκλου δίνει το σύνθημα ότι αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση για την ανάκαμψη.
Σκεφτείτε το, είναι απλό: Γιατί κανείς, Έλληνος ή ξένος, να επενδύσει στη χώρα μας όταν όλα τα μηνύματα που λαμβάνει συντείνουν ότι τα χειρότερα δεν ήρθαν ακόμα; Γιατί να βιαστεί να επενδύσει σε ένα περιβάλλον αβεβαιότητας, όταν διαβλέπει πως μπορεί να το κάνει λίγο αργότερα, με μειωμένο επιχειρηματικό ρίσκο;
Το πρόβλημα βέβαια με τον… πάτο είναι ότι, από ένα σημείο και μετά, δεν μπορεί να προσδιοριστεί με αντικειμενικό τρόπο. Σε ό,τι αφορά το μισθολογικό κόστος, επί παραδείγματι, για τον Τόμσεν μπορεί να σημαίνει κατώτατος μισθός 200 ευρώ, για τον Ράιχενμπαχ 300 ευρώ, για τη Λαγκάρντ να σημαίνει μέσος μισθός Κροατίας, για τον Σόιμπλε Εσθονίας κοκ. Στην πραγματικότητα, είναι περισσότερο θέμα κλίματος που δημιουργείται από σχετικούς ή λιγότερο σχετικούς, με το ελληνικό πρόβλημα.
Αντί λοιπόν οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι να κάνουν tour στα διεθνή ΜΜΕ αμφισβητώντας, έμμεσα ή άμεσα, τις δυνατότητες της Ελλάδας να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της, ας περιοριστούν στην ακόλουθη λιτή, και στο βάθος της, ελπιδοφόρα διατύπωση: «Εάν η Ελλάδα εκτελέσει κατά γράμμα όσα προβλέπονται στο δεύτερο μνημόνιο, τότε δεν θα χρειαστούν άλλα μέτρα. Θα έχει εκπληρώσει όλες τις υποχρεώσεις της έναντι των θεσμικών πιστωτών της και θα βρίσκεται σε αναπτυξιακή τροχιά».
Η γραμμή άμυνας-επίθεσης
Η πικρή αλήθεια είναι ότι η χώρα μας, αργά ή γρήγορα, θα έπρεπε να χάσει ένα 20-30% του βιοτικού της επιπέδου, ώστε να υπάρχει μία συνάφεια με την παραγωγικότητά της.  Όμως μέχρι εδώ. Αν, αντί της άμεσης και απαρέγκλιτης εφαρμογής του μνημονίου 2 και ειδικά των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, σε τρεις-τέσσερις μήνες, έρθει η τρόικα και ζητήσει επιπλέον φόρους ή περαιτέρω παρεμβάσεις σε μισθολογικό κόστος και μικρομεσαίες συντάξεις, τότε το παιχνίδι θα χαθεί οριστικά.
Ένα οιονεί τρίτο μνημόνιο θα υπονομεύσει τον τελικό στόχο του ελληνικού προγράμματος: Τη διάσωση της Ελλάδας. Διότι για να είναι αποδεκτές οι θυσίες από τους πολίτες πρέπει να διασφαλίζεται ένα μίνιμουμ επίπεδο διαβίωσης ευρωπαϊκού-και όχι «Βαλκανικού»- πλαισίου.
«Αν είναι να φθάσουμε στην εξαθλίωση με μισθούς των 300 ευρώ και 2 εκατομμύρια ανέργους, για ποιο λόγο να μην χρεοκοπήσουμε μόνοι μας, διαγράφοντας το χρέος και απαλλασσόμενοι από την υποτιμητική επιτήρηση της τρόικας;», θα αναρωτιούνται όλο και περισσότεροι πολίτες. Μπορεί, για τους λίγους, που μπορούν να αναλύσουν πού θα οδηγήσει η απομόνωση της Ελλάδας, ο παραπάνω συλλογισμός να ακούγεται απλοϊκός, αλλά θα καταστεί κυρίαρχος στη συλλογική συνείδηση, αν έρθει και «τρίτο μνημόνιο».
Η τελευταία γραμμή άμυνας λοιπόν Σαμαρά και Βενιζέλου, και ταυτόχρονα αρχή μεταρρυθμιστικής επίθεσης, για τη διάσωση της χώρας, πρέπει να είναι: Πάτος στο βαρέλι με το δεύτερο μνημόνιο. Πρέπει να το πιστέψουν οι ίδιοι, να πείσουν προεκλογικά τους πολίτες και, στην περίπτωση που το καταφέρουν, να εφαρμόσουν επιτέλους τις διαρθρωτικές αλλαγές στη λειτουργία του κράτους και της οικονομίας.
Παράλληλα, βέβαια, θα πρέπει να σταματήσουν τη σπέκουλα οι εκπρόσωποι των εταίρων μας. Αν βέβαια τους ενδιαφέρει πραγματικά η παραμονή της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή οικογένεια και δεν επιδιώκουν απλώς να κερδίσουν χρόνο μέχρι να μάς δείξουν την πόρτα της εξόδου...
www.voria.gr