Το ερώτημα που αποφεύγουν οι περισσότεροι
Θεσσαλονικείς, για να εγκλωβιστούν τελικά σε υπαγορευμένα
ψευδοδιλλήματα...Γράφει ο Τάσιος Τασιούλας
του Τάσου Τασιούλα
Τι δήμαρχο θέλουμε στη Θεσσαλονίκη; Η ερώτηση απευθύνεται σε όλους τους δημότες της Θεσσαλονίκης, αλλά και στους κατοίκους του πολεοδομικού συγκροτήματος, οι οποίοι έστω κι αν δεν ψηφίζουν για την ανάδειξή του, είναι λογικό να έχουν λόγο για τη δημοτική αρχή, αφού είτε εργάζονται, είτε επισκέπτονται σχεδόν καθημερινά το κέντρο της πόλης.
Νομίζω ότι είναι το ερώτημα που αποφεύγουν οι περισσότεροι Θεσσαλονικείς, για να εγκλωβιστούν τελικά σε υπαγορευμένα ψευδοδιλλήματα. Πολύ σύντομα η ερώτηση θα αλλάξει μορφή: Ποιον θέλουμε για δήμαρχο στη Θεσσαλονίκη; Και τελικά θα εξελιχθεί: Ποιος είναι ο καταλληλότερος δήμαρχος από αυτούς;
Ουσιαστικά, θα αποφύγουμε να δώσουμε απάντηση στο σημαντικότερο ερώτημα που είναι το πρώτο. Θα μπλέξουμε στην ονοματολογία, θα ψηφίσουμε με παραπλανητικά κριτήρια και την επαύριον θα γκρινιάζουμε και θα μιζεριάζουμε κατά τα ειωθότα… Θα γίνουν δηλαδή κι αυτές οι εκλογές μια συνηθισμένη τυπική διαδικασία, κατά την οποία η ψήφος πάει χαμένη, διότι δεν τολμούμε να σκεφτούμε εκτός των ορίων που μας βάζει ο εκάστοτε μηχανισμός, τον οποίο με τη σειρά του υπηρετεί αυτό που συνηθίσαμε να λέμε «σύστημα». Το ίδιο σύστημα που επιχειρεί να περιχαρακώσει τα κουκιά μην και πάνε σε κανένα περίεργο πιάτο…
Κι όμως, πιστεύω πως το πρώτο που θα έπρεπε να απαντήσει καθένας από εμάς είναι τι σόι δήμαρχο θέλουμε για την πόλη μας. Όχι ποιος θα είναι υποψήφιος, όχι ποιος από αυτούς είναι ο πιο κατάλληλος, αλλά πως ακριβώς θέλουμε να είναι ο πρώτος δημότης. Απαντώντας σε αυτή τη θεμελιώδη ερώτηση θα βάλουμε τα κριτήριά μας και με βάση την ανεξάρτητη και ακηδεμόνευτη πλέον ιεράρχησή μας θα μπορούμε να αποφασίσουμε αν και ποιος υποψήφιος μπορεί να αξίζει την ψήφο μας.
Αντ’ αυτού σήμερα, εννέα μήνες πριν από τις εκλογές, η συζήτηση επικεντρώνεται στα πρόσωπα.
Αν ο Γιάννης Μπουτάρης αποδείχτηκε καλός ή κακός δήμαρχος κι αν θα τον στηρίξει ή όχι η ΝΔ και ποια κόμματα θα συμπαραταχθούν στην υποψηφιότητά του. Αν ο Κώστας Γκιουλέκας θα επιμείνει στην υποψηφιότητά του και στο –κατά τα άλλα δίκαιο- αίτημά του για μια δεύτερη ευκαιρία ή αν θα κάνει πίσω λόγω εσωκομματικών πιέσεων για κάποιον άλλο «εκλεκτό» και τι θα κάνει σε αυτήν την περίπτωση η ΝΔ. Αν θα είναι υποψήφιος ο Θεόδωρος Καράογλου, ο Γιάννης Ιωαννίδης, η Ελενα Ράπτη ή «ο πιθανότερος» Σταύρος Καλαφάτης, με ή χωρίς χρίσμα, αλλά με ξεκάθαρη κομματική ταυτότητα. Αν θα πάει εκ νέου στη λύση Τριαντάφυλλου Μηταφίδη ο ΣΥΡΙΖΑ ή θα επιλέξει κάτι πιο προβεβλημένο και λιγότερο ιστορικό, όπως για παράδειγμα ο καθηγητής εργατολόγος του ΑΠΘ, Αρις Καζάκος. Αν ο Χρήστος Μάτης θα είναι ανεξάρτητος υποψήφιος ή θα πάει σε συμμαχίες. Αν οι Οικολόγοι Πράσινοι που δε θα στηρίξουν τον κ. Μάτη θα έχουν έναν αναγνωρίσιμο υποψήφιο, πλην του Μιχάλη Τρεμόπουλου, ο οποίος προφανώς δεν μπορεί να είναι υποψήφιος και στο Δήμο Θεσσαλονίκης.
Μέχρι τις οριστικές αποφάσεις κομμάτων και υποψηφίων μπορούμε να μιλάμε με τις ώρες και να κάνει ο καθένας τις δικές του εκτιμήσεις, να εκφράσει τις προτιμήσεις του και να επιχειρηματολογήσει υπέρ ή εναντίον καθενός από αυτά ή και πολλά άλλα πρόσωπα που διαρκώς ξεπηδάνε μέσα από τα μέσα ενημέρωσης και τον «κοινωνικό σχολιασμό» της τοπικής… ελίτ.
Ολη αυτή τη -λίγο ως πολύ- υπαγορευμένη κουβέντα την κάνουμε για να κρύψουμε κάτω από το χαλί τη δική μας ανικανότητα να απαντήσουμε στο βασικό ερώτημα: Τι δήμαρχο θέλουμε;
Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Περνά μάλιστα μέσα από το φίλτρο της απάντησης σε μια άλλη ερώτηση: Πως θέλουμε την πόλη μας, τη Θεσσαλονίκη; Αδυνατώ να κατανοήσω όλους εκείνους που βρίσκουν την πόλη τους άθλια και είναι έτοιμοι να επιρρίψουν –μέσα στην άγνοιά τους- ευθύνες σε όποιον για άλλους λόγους δεν τους αρέσει, αποφεύγοντας να μάθουν ποιος ευθύνεται πραγματικά για τα κακώς κείμενα στη Θεσσαλονίκη.
Αν δεν αγαπήσουμε την πόλη στην οποία επιλέξαμε να ζήσουμε, τότε η γκρίνια και η μιζέρια δε θα τη βελτιώσουν. Είναι μάταιη οποιαδήποτε προσπάθεια να βελτιωθεί η Θεσσαλονίκη. Καλύτερα να φύγουμε να πάμε αλλού. Κάπου που θα μας αρέσει.
Επειδή όμως οι περισσότεροι δεν είναι τόσο συνειδητοποιημένοι ώστε να κάνουν κάτι τέτοιο, τουλάχιστον ας αφιερώσουν λίγη από τη σκέψη τους για να καταλάβουν τι τους κρατάει σ’ αυτήν την πόλη και λίγη από την καρδιά τους για να την αγαπήσουν. Διότι, για πολλούς άλλους, τη Θεσσαλονίκη αξίζει να την αγαπήσουμε. Αν το πετύχουμε, θα δούμε τα στραβά της, θα μάθουμε τι μας ενοχλεί πραγματικά και θα μπορούμε να διεκδικήσουμε. Να απαντήσουμε δηλαδή στο ερώτημα: Πως θέλουμε τη Θεσσαλονίκη;
Με αυτήν την απάντηση πιστεύω πως το εκλογικό ερώτημα «Τι δήμαρχο θέλουμε;» θα πάψει να είναι ερώτημα. Και τότε θα ξέρουμε ως ψηφοφόροι ποιον επιλέγουμε και γιατί. Και θα διαμορφώσουμε εμείς την ατζέντα της δημοτικής αρχής, όποια κι αν είναι αυτή, για να φτάσουμε κάποτε να προβληματίσουμε και τα κόμματα ώστε να ψάχνουν τον κατάλληλο υποψήφιο με βάση τις επιταγές των ψηφοφόρων κι όχι με σάπια και απαρχαιωμένα κριτήρια.
Αλλιώς θα ψηφίζουμε είτε για να διώξουμε κάποιον, είτε για να ικανοποιήσουμε τις κομματικές μας προτιμήσεις, είτε επειδή δεν έχουμε άλλη καλύτερη επιλογή. Και έτσι θα συνεχίσουμε να καταδικάζουμε αυτήν την πόλη στη χαρακτηριστική πια μιζέρια της.
Μόνο που η Θεσσαλονίκη δεν είναι μίζερη. Δυστυχώς δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τους κατοίκους της…
www.voria.gr
Τι δήμαρχο θέλουμε στη Θεσσαλονίκη; Η ερώτηση απευθύνεται σε όλους τους δημότες της Θεσσαλονίκης, αλλά και στους κατοίκους του πολεοδομικού συγκροτήματος, οι οποίοι έστω κι αν δεν ψηφίζουν για την ανάδειξή του, είναι λογικό να έχουν λόγο για τη δημοτική αρχή, αφού είτε εργάζονται, είτε επισκέπτονται σχεδόν καθημερινά το κέντρο της πόλης.
Νομίζω ότι είναι το ερώτημα που αποφεύγουν οι περισσότεροι Θεσσαλονικείς, για να εγκλωβιστούν τελικά σε υπαγορευμένα ψευδοδιλλήματα. Πολύ σύντομα η ερώτηση θα αλλάξει μορφή: Ποιον θέλουμε για δήμαρχο στη Θεσσαλονίκη; Και τελικά θα εξελιχθεί: Ποιος είναι ο καταλληλότερος δήμαρχος από αυτούς;
Ουσιαστικά, θα αποφύγουμε να δώσουμε απάντηση στο σημαντικότερο ερώτημα που είναι το πρώτο. Θα μπλέξουμε στην ονοματολογία, θα ψηφίσουμε με παραπλανητικά κριτήρια και την επαύριον θα γκρινιάζουμε και θα μιζεριάζουμε κατά τα ειωθότα… Θα γίνουν δηλαδή κι αυτές οι εκλογές μια συνηθισμένη τυπική διαδικασία, κατά την οποία η ψήφος πάει χαμένη, διότι δεν τολμούμε να σκεφτούμε εκτός των ορίων που μας βάζει ο εκάστοτε μηχανισμός, τον οποίο με τη σειρά του υπηρετεί αυτό που συνηθίσαμε να λέμε «σύστημα». Το ίδιο σύστημα που επιχειρεί να περιχαρακώσει τα κουκιά μην και πάνε σε κανένα περίεργο πιάτο…
Κι όμως, πιστεύω πως το πρώτο που θα έπρεπε να απαντήσει καθένας από εμάς είναι τι σόι δήμαρχο θέλουμε για την πόλη μας. Όχι ποιος θα είναι υποψήφιος, όχι ποιος από αυτούς είναι ο πιο κατάλληλος, αλλά πως ακριβώς θέλουμε να είναι ο πρώτος δημότης. Απαντώντας σε αυτή τη θεμελιώδη ερώτηση θα βάλουμε τα κριτήριά μας και με βάση την ανεξάρτητη και ακηδεμόνευτη πλέον ιεράρχησή μας θα μπορούμε να αποφασίσουμε αν και ποιος υποψήφιος μπορεί να αξίζει την ψήφο μας.
Αντ’ αυτού σήμερα, εννέα μήνες πριν από τις εκλογές, η συζήτηση επικεντρώνεται στα πρόσωπα.
Αν ο Γιάννης Μπουτάρης αποδείχτηκε καλός ή κακός δήμαρχος κι αν θα τον στηρίξει ή όχι η ΝΔ και ποια κόμματα θα συμπαραταχθούν στην υποψηφιότητά του. Αν ο Κώστας Γκιουλέκας θα επιμείνει στην υποψηφιότητά του και στο –κατά τα άλλα δίκαιο- αίτημά του για μια δεύτερη ευκαιρία ή αν θα κάνει πίσω λόγω εσωκομματικών πιέσεων για κάποιον άλλο «εκλεκτό» και τι θα κάνει σε αυτήν την περίπτωση η ΝΔ. Αν θα είναι υποψήφιος ο Θεόδωρος Καράογλου, ο Γιάννης Ιωαννίδης, η Ελενα Ράπτη ή «ο πιθανότερος» Σταύρος Καλαφάτης, με ή χωρίς χρίσμα, αλλά με ξεκάθαρη κομματική ταυτότητα. Αν θα πάει εκ νέου στη λύση Τριαντάφυλλου Μηταφίδη ο ΣΥΡΙΖΑ ή θα επιλέξει κάτι πιο προβεβλημένο και λιγότερο ιστορικό, όπως για παράδειγμα ο καθηγητής εργατολόγος του ΑΠΘ, Αρις Καζάκος. Αν ο Χρήστος Μάτης θα είναι ανεξάρτητος υποψήφιος ή θα πάει σε συμμαχίες. Αν οι Οικολόγοι Πράσινοι που δε θα στηρίξουν τον κ. Μάτη θα έχουν έναν αναγνωρίσιμο υποψήφιο, πλην του Μιχάλη Τρεμόπουλου, ο οποίος προφανώς δεν μπορεί να είναι υποψήφιος και στο Δήμο Θεσσαλονίκης.
Μέχρι τις οριστικές αποφάσεις κομμάτων και υποψηφίων μπορούμε να μιλάμε με τις ώρες και να κάνει ο καθένας τις δικές του εκτιμήσεις, να εκφράσει τις προτιμήσεις του και να επιχειρηματολογήσει υπέρ ή εναντίον καθενός από αυτά ή και πολλά άλλα πρόσωπα που διαρκώς ξεπηδάνε μέσα από τα μέσα ενημέρωσης και τον «κοινωνικό σχολιασμό» της τοπικής… ελίτ.
Ολη αυτή τη -λίγο ως πολύ- υπαγορευμένη κουβέντα την κάνουμε για να κρύψουμε κάτω από το χαλί τη δική μας ανικανότητα να απαντήσουμε στο βασικό ερώτημα: Τι δήμαρχο θέλουμε;
Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Περνά μάλιστα μέσα από το φίλτρο της απάντησης σε μια άλλη ερώτηση: Πως θέλουμε την πόλη μας, τη Θεσσαλονίκη; Αδυνατώ να κατανοήσω όλους εκείνους που βρίσκουν την πόλη τους άθλια και είναι έτοιμοι να επιρρίψουν –μέσα στην άγνοιά τους- ευθύνες σε όποιον για άλλους λόγους δεν τους αρέσει, αποφεύγοντας να μάθουν ποιος ευθύνεται πραγματικά για τα κακώς κείμενα στη Θεσσαλονίκη.
Αν δεν αγαπήσουμε την πόλη στην οποία επιλέξαμε να ζήσουμε, τότε η γκρίνια και η μιζέρια δε θα τη βελτιώσουν. Είναι μάταιη οποιαδήποτε προσπάθεια να βελτιωθεί η Θεσσαλονίκη. Καλύτερα να φύγουμε να πάμε αλλού. Κάπου που θα μας αρέσει.
Επειδή όμως οι περισσότεροι δεν είναι τόσο συνειδητοποιημένοι ώστε να κάνουν κάτι τέτοιο, τουλάχιστον ας αφιερώσουν λίγη από τη σκέψη τους για να καταλάβουν τι τους κρατάει σ’ αυτήν την πόλη και λίγη από την καρδιά τους για να την αγαπήσουν. Διότι, για πολλούς άλλους, τη Θεσσαλονίκη αξίζει να την αγαπήσουμε. Αν το πετύχουμε, θα δούμε τα στραβά της, θα μάθουμε τι μας ενοχλεί πραγματικά και θα μπορούμε να διεκδικήσουμε. Να απαντήσουμε δηλαδή στο ερώτημα: Πως θέλουμε τη Θεσσαλονίκη;
Με αυτήν την απάντηση πιστεύω πως το εκλογικό ερώτημα «Τι δήμαρχο θέλουμε;» θα πάψει να είναι ερώτημα. Και τότε θα ξέρουμε ως ψηφοφόροι ποιον επιλέγουμε και γιατί. Και θα διαμορφώσουμε εμείς την ατζέντα της δημοτικής αρχής, όποια κι αν είναι αυτή, για να φτάσουμε κάποτε να προβληματίσουμε και τα κόμματα ώστε να ψάχνουν τον κατάλληλο υποψήφιο με βάση τις επιταγές των ψηφοφόρων κι όχι με σάπια και απαρχαιωμένα κριτήρια.
Αλλιώς θα ψηφίζουμε είτε για να διώξουμε κάποιον, είτε για να ικανοποιήσουμε τις κομματικές μας προτιμήσεις, είτε επειδή δεν έχουμε άλλη καλύτερη επιλογή. Και έτσι θα συνεχίσουμε να καταδικάζουμε αυτήν την πόλη στη χαρακτηριστική πια μιζέρια της.
Μόνο που η Θεσσαλονίκη δεν είναι μίζερη. Δυστυχώς δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τους κατοίκους της…
www.voria.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου